مدرسه‌ای با دیوارهای خسته، اما دل‌هایی بیدار

فرنگیس پیری، مدیر دبستان شهید کوهی در روستای پلنگرود ایلام است. زنی آرام، اما ایستاده بر پای جان.
می‌گوید: «ما اینجا با دل‌مون درس می‌دیم، چون ابزار درس دادن نداریم.»

کلاس‌ها کوچک‌اند، دیوارها ترک‌خورده. میز و نیمکت بعضی کلاس‌ها برای دهه‌ی شصته. بچه‌ها درس می‌خوانند، اما نه با کتاب‌های رنگی یا تخته هوشمند، بلکه با نگاه‌شان که پر از آرزوست.
یکی‌شان به من گفت: «می‌خوام دکتر بشم، چون مامانم مریضه و هیچ‌وقت نرفت دکتر درست‌درمون.»

ماجرا فقط دیوار نیست، فقط سقف چکه‌دار یا نبودن بخاری ایمن نیست. ماجرا اینه که بچه‌های اینجا حق دارند رویا داشته باشند. حق دارند در مدرسه‌ای درس بخونن که با «دلسوزی» ساخته شده، نه فقط با آجر.

مردم پلنگرود، مثل خیلی از مردم ایلام، با وجود همه‌ی سختی‌ها هنوز امید دارن. هنوز مدرسه برای‌شون مهمه. هنوز بچه‌ها هر صبح، با پای خیس یا شکم گرسنه، خودشون رو به کلاس می‌رسونن.
اما اینجا «فرصت» کمه. خیلی کمه.

این مدرسه، این بچه‌ها، این معلم‌ها، به حمایت ما نیاز دارن.
هم برای ساختن دیوارهایی محکم، هم برای ساختن ذهن‌هایی قوی.

اگر می‌خوای سهمی در ساختن آینده داشته باشی، از همین‌جا شروع کن. از دبستان شهید کوهی پلنگرود. جایی که هنوز دل‌سپردن معنی داره.